1
By the rivers of Babylon, there we sat down, yea, we wept, when we remembered Zion.
By die riviere van Babel, daar het ons gesit, ja, ons het geween, toe ons Sion onthou het.
← Psalm 136
Psalm 137
Psalm 138 →
King James Version
AFR DVK
2
We hanged our harps upon the willows in the midst thereof.
Ons het ons harpe aan die wilgerbome daarin gehang.
3
For there they that carried us away captive required of us a song; and they that wasted us [required of us] mirth, [saying], Sing us [one] of the songs of Zion.
Want daar het hulle wat ons weggevoer het, van ons ’n lied gevra; en hulle wat ons verwoes het, vreugde gevra, sê, Sing vir ons een van die liedere van Sion.
4
How shall we sing the LORD’S song in a strange land?
Hoe sou ons die HERE se lied sing in ‚'n vreemde land?
5
If I forget thee, O Jerusalem, let my right hand forget [her cunning].
As ek jou vergeet, o Jérusalem, laat my regterhand haar vaardigheid vergeet.
6
If I do not remember thee, let my tongue cleave to the roof of my mouth; if I prefer not Jerusalem above my chief joy.
As ek jou nie onthou nie, laat my tong aan die verhemelte kleef; as ek Jérusalem nie bo my hoofvreugde verkies nie.
7
Remember, O LORD, the children of Edom in the day of Jerusalem; who said, Rase [it], rase [it, even] to the foundation thereof.
Dink, o HERE, aan die kinders van Edom in die dag van Jérusalem; wat gesê het, Ontbloot dit, ontbloot dit, selfs tot die fondamente daarvan.
8
O daughter of Babylon, who art to be destroyed; happy [shall he be], that rewardeth thee as thou hast served us.
O dogter van Babel, wat vernietig moet word; gelukkig is hy wat jou vergoed soos jy ons vergoed het.
9
Happy [shall he be], that taketh and dasheth thy little ones against the stones.
Gelukkig is hy wat jou klein kinders gryp en teen die klippe stukkend slaan.