King James Version
AFR DVK
1
[Is there] not an appointed time to man upon earth? [are not] his days also like the days of an hireling?
Is daar nie ‚'n vasgestelde tyd vir die mens op die aarde nie? is sy dae nie soos die dae van ‚'n huurling nie?
2
As a servant earnestly desireth the shadow, and as an hireling looketh for [the reward of] his work:
Soos ‚'n dienskneg begeerlik verlang na die skaduwee, en soos ‚'n huurling uitsien na die beloning van sy werk:
3
So am I made to possess months of vanity, and wearisome nights are appointed to me.
So is maande van ydelheid aan my toebedeel, en vermoeiende nagte is vir my getel.
4
When I lie down, I say, When shall I arise, and the night be gone? and I am full of tossings to and fro unto the dawning of the day.
Wanneer ek lê, sê ek, Wanneer sal ek opstaan, en die nag verby wees? en ek is vol rusteloosheid tot die dagbreek.
5
My flesh is clothed with worms and clods of dust; my skin is broken, and become loathsome.
My vlees is met wurms en klonte stof bedek; my vel is gebars, en het afskuwelik geword.
6
My days are swifter than a weaver’s shuttle, and are spent without hope.
My dae is vinniger as ‚'n wewerspoel, en word verteer sonder hoop.
7
O remember that my life [is] wind: mine eye shall no more see good.
O onthou dat my lewe wind is: my oog sal nie meer goeie sien nie.
8
The eye of him that hath seen me shall see me no [more]: thine eyes [are] upon me, and I [am] not.
Die oog van hom wat my sien, sal my nie meer sien nie: jou oë is op my, en ek is nie.
9
[As] the cloud is consumed and vanisheth away: so he that goeth down to the grave shall come up no [more].
Soos die wolk verteer en verdwyn, so sal hy wat na die graf afdaal, nie meer opkom nie.
10
He shall return no more to his house, neither shall his place know him any more.
Hy sal nie meer na sy huis terugkeer nie, en sy plek sal hom nie meer ken nie.
11
Therefore I will not refrain my mouth; I will speak in the anguish of my spirit; I will complain in the bitterness of my soul.
Daarom sal ek my mond nie weerhou nie; ek sal in die benoudheid van my gees spreek; ek sal kla in die bitterheid van my siel.
12
[Am] I a sea, or a whale, that thou settest a watch over me?
Is ek ‚'n see, of ‚'n walvis, dat U ‚'n wag oor my sit?
13
When I say, My bed shall comfort me, my couch shall ease my complaint;
Wanneer ek sê, My bed sal my vertroos, my rusplek sal my klagte verlig;
14
Then thou scarest me with dreams, and terrifiest me through visions:
Dan verskrik U my met drome, en verskrik my deur visioene:
15
So that my soul chooseth strangling, [and] death rather than my life.
Sodat my siel die verwurging verkies, en die dood eerder as my lewe.
16
I loathe [it]; I would not live alway: let me alone; for my days [are] vanity.
Ek verafsku dit; ek wil nie altyd lewe nie: laat my met rus; want my dae is ydelheid.
17
What [is] man, that thou shouldest magnify him? and that thou shouldest set thine heart upon him?
Wat is die mens, dat U hom so groot ag, en dat U u hart op hom sit,
18
And [that] thou shouldest visit him every morning, [and] try him every moment?
En dat U hom elke môre besoek, en hom elke oomblik beproef?
19
How long wilt thou not depart from me, nor let me alone till I swallow down my spittle?
Hoe lank sal U nie van my af wegkyk nie, of my laat met rus totdat ek my speeksel insluk?
20
I have sinned; what shall I do unto thee, O thou preserver of men? why hast thou set me as a mark against thee, so that I am a burden to myself?
Ek het gesondig; wat moet ek aan U doen, o U bewaarder van die mensse? waarom het U my as ‚'n teiken vir U gestel, sodat ek ‚'n las vir myself is?
21
And why dost thou not pardon my transgression, and take away mine iniquity? for now shall I sleep in the dust; and thou shalt seek me in the morning, but I [shall] not [be].
En waarom vergewe U nie my oortreding, en neem my ongeregtigheid weg nie? want nou sal ek in die stof slaap; en U sal my in die môre soek, maar ek sal nie wees nie.